23. nóvember 2023

Eimur sækir 15 milljónir í Loftslagssjóð til lífgasvinnslu í Líforkugörðum

Úthlutað hefur verið úr Loftslagssjóði og hlaut Eimur hámarksstyrk fyrir verkefnið Lífgasver í Líforkugörðum við Eyjafjörð, en verkefnið er samstarfsverkefni Eims, SSNE og Bláma.

Markmið verkefnisins er að undirbúa byggingu lífgasvers þar sem framleitt yrði metangas, að drjúgum hluta úr mykju af nálægum kúa- og svínabúum. Lífmassi er afar vannýtt auðlind á Íslandi og lífgas getur leikið mun stærra hlutverk í orkuskiptum.

Meginferlið í lífgasvinnslunni er loftfirrð gerjun lífmassa, en við það ferli verður til metangas sem nýta má sem eldsneyti á farartæki. Til viðbótar við metangasið verður til koltvísýringur í ferlinu sem hreinsa má og nýta til matvælaframleiðslu, en slík starfsemi er vaxandi þáttur í starfsemi lífgasvera víða í Evrópu.

Loftslagsávinningur verkefnisins er talsverður. Annars vegar sparast bruni jarðefnaeldsneytis við framboð á metangasi úr innlendri framleiðslu, og hins vegar verður samdráttur í losun vegna bættrar meðferðar mykjunnar. Þá er ótalið kolefnisspor sem sparast við flutninga á aðföngum; eldsneyti, kolsýru og tilbúnum áburði til landsins.

Samfélagslegur ávinningur verkefnisins er einnig talsverður, en með byggingu versins yrði afhendingaröryggi á metangasi á Norðurlandi tryggt til frambúðar. Metangas yrði þannig raunhæfur kostur til orkuskipta, bæði fyrir heimafólk og fyrirtæki á Norðurlandi eystra en einnig fyrir bændur og flutningafyrirtæki sem standa í flutningum á milli landshluta.

Samhliða úthlutun Loftslagssjóðs hefur Umhverfis- orku og loftslagsráðuneytið veitt 10 milljónum í verkefnið Orkubændur, sem SSNE heldur utan um. Verkefnið snýr að mögulegri aðkomu bænda að lífgasframleiðslu á svæðinu; hvort og hvernig þeir geti nýtt metangas á eigin vélar og hvernig megi stuðla að sem bestu samstarfi um verkefnið.


Deila frétt

28. september 2026
Orka var rauður þráður á Hönnunarþingi sem fór fram á Húsavík um helgina. Eimur tók þátt í fjölbreyttri dagskrá þar sem orka, nýsköpun, auðlindanýting og sjálfbærni voru skoðuð frá ólíkum sjónarhornum.
7. september 2026
Tíunda Norræna lífgasráðstefnan (e. Nordic Biogas Conference) var haldin í Reykjavík dagana 2. til 4. september, á Hilton Reykjavík Nordica. Ráðstefnan er haldin annað hvert ár í samstarfi helstu aðila í lífgasiðnaði Norðurlandanna fimm, og ráðstefnustaðurinn færist milli landanna á ári hverju, frá því hún var fyrst haldin í Helsinki árið 2006. Þetta var í annað sinn sem hún er haldin hér á landi, en Ísland hýsti hana síðast árið 2014. Um tvö hundruð þátttakendur sóttu ráðstefnuna, og þar á meðal voru sveitarfélög, orkufyrirtæki, tæknibirgjar, fjárfestar, ráðgjafar, vísindafólk og fulltrúar landbúnaðarins. Sigurður Líndal Þórisson, sviðsstjóri sjálfbærra viðskipta hjá Eimi , flutti erindi í málstofu um landbúnað ásamt Sveini Aðalsteinssyni, framkvæmdastjóra Orkídeu. Útgangspunktur erindisins var sá að við fyrstu sýn virðist Ísland vera síðasta landið sem þarf á lífgasi að halda, enda húshitun og raforka að mestu úr endurnýjanlegum orkugjöfum. Samgöngur, landbúnaður og orkukostnaður í dreifbýli segja hins vegar aðra sögu. Í erindinu var farið yfir tvær ólíkar leiðir að sama marki: uppbyggingu á einum stað við Dysnes í Eyjafirði og dreifða nálgun í Húnaþingi vestra, þar sem Orkusamfélag Steingerðar byggir á samstarfi 34 kúabænda . Sigurður fór yfir rekstrarforsendurnar eins og þær blasa við í dag, þar sem tekjurnar liggja að minna leyti í sölu á metani, heldur frekar í hliðgjöldum fyrir lífrænan úrgang og í meltunni sem til verður við gerjunina og nýtist sem áburður. Hindranirnar eru fremur skipulagslegar en tæknilegar, því aðilar máls bíða hver eftir öðrum meðan forystu og stefnumótun ríkisins skortir. Erindinu lauk á endurtekningu sameiginlegrar áskorunar Eims og Orkídeu til tveggja ráðuneyta frá því í maí, um að ráðist verði í tvö tilraunaverkefni í landbúnaðartengdri metan vinnslu, bæði fyrir norðan og sunnan. Þátttaka í ráðstefnum af þessu tagi skiptir miklu máli fyrir verkefni sem eru enn í mótun. Þar fæst samanburður við þau lönd sem eru komin lengra, tengsl myndast við tæknibirgja og mögulega samstarfsaðila í umsóknum, og ekki síst er þetta tækifæri til að koma íslenskum aðstæðum á framfæri. Þær eru sérstakar og þær rata ekki inn í norræna umræðu nema einhver mæti og segi frá þeim.