26. september 2018

Sumarverkefni Eims á lokasprettinum

Í sumar hefur Gunnlaug Helga Ásgeirsdóttir starfað hjá Eim í sérverkefnum. Nú líður að lokum verksins og verður afraksturinn, skýrsla um þjóðhagslegan ávinning NA-lands af náttúruauðlindum, kynntur opinberlega síðar í vetur.

Gunnlaug Helga útskrifaðist úr Háskólanum á Akureyri síðastlið vor með BS-gráðu í sjávarútvegsfræðum. Lokaverkefni hennar snerist um möguleika til seiðaeldis í Ólafsfirði þar sem hún er fædd og uppalin. Verkefni hennar sem sumarstarfsmaður Eims snérust um að safna saman upplýsingum um nýtingu náttúruauðlinda svæðisins með sérstaka áherslu á jarðvarma og ferskvatn. Þær upplýsingar voru nýttar til að meta þjóðhagslegan ávinning, eða sparnað, íbúa á NA-landi af auðlindunum. Niðurstöðunum hefur verið safnað saman og settar fram í skýrslu sem nú er á lokametrunum. Auk þess að gefa skýrari mynd af notkun auðlindanna kom ýmislegt áhugavert í ljós við grufl sumarsins, t.d. að jarðhitinn sparar heimilum á NA-landi 8 milljarða á ári í húshitunarkostnað. Einnig sást áhugaverður munur á ferskvatnsnotkun á mann á milli nágrannasveitarfélaganna Norðurþings og Tjörnesshrepps. Á meðan Tjörnesingar nota 142 lítra hver á dag þá notar hver íbúi Norðurþings 22.000 lítra daglega. Þó draga mætti þá ályktun að íbúar Norðurþings séu með alla kaldavatnskrana stöðugt opna þá er það ekki svo, heldur fer vatnið að langstærstum hluta í landeldi á fiski við Húsavík og í Öxarfirði. 

Gunnlaug Helga leggur nú lokahönd á skýrslu þar sem afrakstur sumarvinnunnar kemur fram. Þegar þeirri vinnu er lokið verður niðurstaðan kynnt almenningi og skýrslan birt hér á heimasíðunni. 

Deila frétt

Eimur stýrir nýju Evrópuverkefni um orkujákvæð héruð

22. október 2026

Eimur á Hönnunarþingi á Húsavík

28. september 2026
Orka var rauður þráður á Hönnunarþingi sem fór fram á Húsavík um helgina. Eimur tók þátt í fjölbreyttri dagskrá þar sem orka, nýsköpun, auðlindanýting og sjálfbærni voru skoðuð frá ólíkum sjónarhornum.

Eimur á Norrænu lífgasráðstefnunni 2026

7. september 2026
Tíunda Norræna lífgasráðstefnan (e. Nordic Biogas Conference) var haldin í Reykjavík dagana 2. til 4. september, á Hilton Reykjavík Nordica. Ráðstefnan er haldin annað hvert ár í samstarfi helstu aðila í lífgasiðnaði Norðurlandanna fimm, og ráðstefnustaðurinn færist milli landanna á ári hverju, frá því hún var fyrst haldin í Helsinki árið 2006. Þetta var í annað sinn sem hún er haldin hér á landi, en Ísland hýsti hana síðast árið 2014. Um tvö hundruð þátttakendur sóttu ráðstefnuna, og þar á meðal voru sveitarfélög, orkufyrirtæki, tæknibirgjar, fjárfestar, ráðgjafar, vísindafólk og fulltrúar landbúnaðarins. Sigurður Líndal Þórisson, sviðsstjóri sjálfbærra viðskipta hjá Eimi , flutti erindi í málstofu um landbúnað ásamt Sveini Aðalsteinssyni, framkvæmdastjóra Orkídeu. Útgangspunktur erindisins var sá að við fyrstu sýn virðist Ísland vera síðasta landið sem þarf á lífgasi að halda, enda húshitun og raforka að mestu úr endurnýjanlegum orkugjöfum. Samgöngur, landbúnaður og orkukostnaður í dreifbýli segja hins vegar aðra sögu. Í erindinu var farið yfir tvær ólíkar leiðir að sama marki: uppbyggingu á einum stað við Dysnes í Eyjafirði og dreifða nálgun í Húnaþingi vestra, þar sem Orkusamfélag Steingerðar byggir á samstarfi 34 kúabænda . Sigurður fór yfir rekstrarforsendurnar eins og þær blasa við í dag, þar sem tekjurnar liggja að minna leyti í sölu á metani, heldur frekar í hliðgjöldum fyrir lífrænan úrgang og í meltunni sem til verður við gerjunina og nýtist sem áburður. Hindranirnar eru fremur skipulagslegar en tæknilegar, því aðilar máls bíða hver eftir öðrum meðan forystu og stefnumótun ríkisins skortir. Erindinu lauk á endurtekningu sameiginlegrar áskorunar Eims og Orkídeu til tveggja ráðuneyta frá því í maí, um að ráðist verði í tvö tilraunaverkefni í landbúnaðartengdri metan vinnslu, bæði fyrir norðan og sunnan. Þátttaka í ráðstefnum af þessu tagi skiptir miklu máli fyrir verkefni sem eru enn í mótun. Þar fæst samanburður við þau lönd sem eru komin lengra, tengsl myndast við tæknibirgja og mögulega samstarfsaðila í umsóknum, og ekki síst er þetta tækifæri til að koma íslenskum aðstæðum á framfæri. Þær eru sérstakar og þær rata ekki inn í norræna umræðu nema einhver mæti og segi frá þeim.